KRYG

jeden krok w Beskid Niski…

Krótka historia miejscowości

Kryg lokowano w 1363 r. na prawie niemieckim, podobnie jak większość wsi królewskich starostwa bieckiego,  Jako że wieś była szczególnie trudna do zagospodarowania, dlatego zasadźców zwalniano z wszelkich obciążeń podatkowych na 20 lat.
Nazwę wsi zapisywano w różny sposób: w 1388 r. – Krig, w 1440 r. – Kryg, w 1470 r. – Kryk, w 1592 r. – Crik. Prawdopodobnie nazwa pochodzi od staropolskiego słowa “kryg” (“kryk”) oznaczającego przyrząd do napinania cięciwy kuszy.

Historia Krygu wiąże się nierozerwalnie z położonym 10 km na północ Bieczem. W 1395 r. zapisem Królowej Jadwigi powołano tam do życia szpital. Służył on jako schronienie dla starców, chorych, wdów i bezdomnych. Aby zapewnić byt tej placówce, Kazimierz Jagiellończyk zezwolił zakupić dla szpitala sołectwa w Krygu, Libuszy i Binarowej.

Kryg pojawia się  w akcie lokacyjnym wsi Męcina, wydanym w 1377 roku przez regentkę Polski Elżbietę Łokietkównę oraz w dokumencie starosty bieckiego z 1383 r.

Inna wzmianka pochodzi z roku 1564, z dokumentu sporządzonego przez lustratorów królewskich opisujących sytuację w Rozdzielu, po osadzeniu tam Wołochów.

W 1776 roku rząd austriacki wystawił tzw. “królewszczyzny” na sprzedaż. Całe starostwo niegrodowe lipińskie, w tym Kryg, zakupił Ewaryst Kuropatnicki herbu Nieczuja.

W drugiej połowie XIX wieku, w okresie gwałtownego rozwoju wydobycia ropy naftowej, złoża krygowskie oceniano jako jedne z najbardziej wydajnych na Podkarpaciu. W 1885 roku utworzono w Krygu szkołę wiertaczy, w której wykształciło się wielu przyszłych kierowników kopalni ropy. Złoża krygowskie przyniosły fortunę m.in. Władysławowi Długoszowi – polskiemu magnatowi naftowemu, mieszkającemu od 1900 roku w specjalnie dla niego wybudowanym pałacu w pobliskich Siarach.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Kryg wszedł w skład Gminy Zbiorczej Lipinki, praktycznie pokrywającej się z terenem dzisiejszej Gminy Lipinki (dziś nie ma w niej jedynie Wapiennego).

Podczas II wojny światowej w Krygu kilkakrotnie stacjonowały duże oddziały niemieckie, wymuszając kwaterunek u zamożniejszych chłopów.